Ενδοβολβικές Ενέσεις Anti-VEGF

Ωχρά κηλίδα: Τι είναι οι ενδοϋαλοειδικές ενέσεις (εγχύσεις);

Η ενδοϋαλοειδική ένεση είναι η μικροεπέμβαση εκείνη κατά την οποία γίνεται έγχυση ενός ειδικού φαρμάκου εντός της ενδοϋαλοειδικής κοιλότητας, με στόχο την αντιμετώπιση παθήσεων του βυθού. Πρόκειται για μια διαδικασία που γίνεται υπό άσηπτες συνθήκες στο χειρουργείο και περιλαμβάνει χρήση κυρίως αντι-αγγειογενετικών παραγόντων (anti-VEGF) ή κορτιζόνης. 

Η θεραπεία παθήσεων του βυθού με ενδοβολβικές ενέσεις αναπτύχθηκε από το 2006, οπότε και έγινε η επίσημη έγκριση της έγχυσης του πρώτου αντι-αγγειογενετικού παράγοντα στην Αμερική από τον FDA (Food and Drug Administration). Η θεραπεία με ενδοβολβικές ενέσεις anti-VEGF αποτελεί ένα επαναστατικό βήμα στην αντιμετώπιση οφθαλμολογικών παθήσεων του βυθού και της ωχράς κηλίδας βελτιώνοντας σημαντικά τη ποιότητα όρασης και ζωής των ασθενών.

Ποιες είναι οι ενδείξεις για τη χρήση των anti-VEGF ενέσεων;

Οι ενδείξεις για την εφαρμογή των ενδοβολβικών ενέσεων anti-VEGF περιλαμβάνουν:

• Υγρή μορφή ηλικιακής εκφύλισης ωχράς κηλίδας
• Διαβητικό οίδημα στην ωχρά κηλίδα
• Οίδημα στην ωχρά κηλίδα από απόφραξη φλέβας αμφιβληστροειδούς
• Αιμορραγία στην ωχρά κηλίδα από νεοαγγειακή μεμβράνη λόγω υψηλής μυωπίας

Σε όλες αυτές τις παθήσεις η αιτία της μειωμένης όρασης είναι η συσσώρευση υγρού ή/και αίματος εντός της ωχράς κηλίδας, λόγω ανάπτυξης παθολογικών αγγείων στον αμφιβληστροειδή και εντός της ωχράς κηλίδας. Το κοινό χαρακτηριστικό των αγγείων αυτών είναι πως έχουν παθολογικό τοίχωμα, μέσα από το οποίο διαρρέει υγρό και αίμα. Η συγκέντρωση αυτή υγρού και αίματος εντός της ωχράς κηλίδας προκαλεί την καταστροφή των κυττάρων της, με αποτέλεσμα την απότομη μείωση της όρασης. Η λειτουργία των anti-VEGF παραγόντων συνίσταται στην αναστολή ανάπτυξης αυτών των παθολογικών αγγείων με άμεση βελτίωση της κατάστασης.

Προετοιμασία πριν από τις ενδοβολβικές ενέσεις anti-VEGF

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας και ανάλογα με την περίπτωση του ασθενή, ο χειρουργός μπορεί να χορηγήσει προληπτική αντιβιοτική αγωγή με τη μορφή σταγόνων για 3 με 4 ημέρες. Ο ασθενής την ημέρα της επέμβασης λαμβάνει κανονικά τα φάρμακά του και τρώει κανονικά, χωρίς κάποιο περιορισμό λόγω της επέμβασης. 

Πώς λειτουργούν οι ενέσεις anti-VEGF;

Η ανάπτυξη των παθολογικών αγγείων στον βυθό οφείλεται κατά κανόνα σε συνθήκες χρόνιας υποξίας (έλλειψης οξυγόνου). Η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, όπως και το διαβητικό οίδημα της ωχράς κηλίδας, χαρακτηρίζονται από χρόνια ανεπάρκεια παροχής οξυγόνου στον αμφιβληστροειδή χιτώνα. Η χρόνια υποξία οδηγεί στη συνεχόμενη παραγωγή παραγόντων αγγειογένεσης (VEGF: Vascular Endothelial Growth Factor), οι οποίοι προκαλούν την ανάπτυξη παθολογικών αγγείων. Όπως προαναφέρθηκε, τα αγγεία αυτά προκαλούν διαρροή υγρού και αίματος δια των τοιχωμάτων τους, οδηγώντας σε συσσώρευσή του στην ωχρά κηλίδα με αποτέλεσμα τη μείωση της όρασης.

Οι ενδοβολβικές ενέσεις anti-VEGF διασπούν το φαύλο κύκλο παραγωγής του παράγοντα VEGF στο μάτι, αναστέλλοντας την ανάπτυξη των παθολογικών αγγείων και βελτιώνοντας την όραση.

Αποτελέσματα της θεραπείας με ενδοβολβικές ενέσεις anti-VEGF

Η θεραπεία με ενδοβολβικές ενέσεις anti-VEGF προκαλεί σταθεροποίηση ή/και βελτίωση της όρασης σε ποσοστά άνω του 90% των ασθενών. Έρευνες δείχνουν πως τα αποτελέσματα είναι καλύτερα όσο καλύτερη είναι η κατάσταση πριν από την έναρξη της θεραπείας. Για αυτόν το λόγο είναι σημαντικοί οι τακτικοί οφθαλμολογικοί έλεγχοι, ώστε να εντοπιστούν οι αλλαγές όσο το δυνατόν σε αρχόμενο στάδιο. Σε αρκετές περιπτώσεις, χρειάζονται επανειλημμένες ενδοβολβικές ενέσεις, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η κατάσταση και η όραση. 

Προφυλάξεις πριν και μετά από την ενδοϋαλοειδική έγχυση

Πριν και μετά από την ενδοβολβική ένεση είναι απαραίτητη η τήρηση της υγιεινής της περιοχής γύρω από τον οφθαλμό για την αποφυγή πρόκλησης λοίμωξης του οφθαλμού. Συγκεκριμένα, ο χειρουργός χορηγεί αντιβιοτικές σταγόνες 4 φορές την ημέρα για 3 έως 4 ημέρες πριν και 4 ημέρες μετά από την ένεση. Ο ασθενής αποφεύγει να αγγίζει τον οφθαλμό για αυτό το χρονικό διάστημα και αποφεύγει την επαφή του οφθαλμού και των βλεφάρων με νερό βρύσης ή θαλασσινό νερό. 

Σε περίπτωση που ο ασθενής παρατηρήσει έντονη ερυθρότητα, πόνο ή απώλεια όρασης μετά από την ένεση, πρέπει άμεσα να εξεταστεί από τον ιατρό. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως σε περίπτωση επιπεφυκίτιδας του ενός ή του άλλου οφθαλμού την ημέρα της ένεσης, η επέμβαση αναβάλλεται μέχρι να έχει αντιμετωπιστεί η φλεγμονή πλήρως. 

Ποιο είναι το κόστος της θεραπείας με ενδοβολβικές ενέσεις anti-VEGF; Τιμή.

Το κόστος για τη θεραπεία με ενέσεις anti-VEGF για την ωχρά κηλίδα και άλλες παθήσεις του βυθού διαμορφώνεται στα 250€ ανά συνεδρία.

Συχνές ερωτήσεις

Πόση ώρα διαρκεί η θεραπεία;

Η εφαρμογή της ενδοβολβικής ένεσης διαρκεί δευτερόλεπτα. Η προετοιμασία πριν από την ένεση και ο καθαρισμός της περιοχής μετά από την επέμβαση διαρκούν 2 έως 3 λεπτά.

Θα πονέσω κατά τη διάρκεια των ενέσεων Anti-Vegf;

Δεν υπάρχει πόνος κατά τη διάρκεια της ένεσης anti-VEGF. Ωστόσο, ο ασθενής αισθάνεται στιγμιαία πίεση, η οποία διαρκεί για 1 με 2 δευτερόλεπτα. Αμέσως μετά από την έγχυση του φαρμάκου, το αίσθημα πίεσης εξαφανίζεται. Αν συνεχίσετε να έχετε αίσθημα πίεσης μετά από την ένεση, θα πρέπει να ενημερώσετε τον ιατρό σας. Σε σπάνιες περιπτώσεις, υπάρχει η πιθανότητα να έχει αυξηθεί η ενδοφθάλμια πίεση, κατάσταση η οποία χρήζει άμεσης αντιμετώπισης.

Σε πόσες εγχύσεις θα πρέπει να υποβληθώ;

Ανάλογα με την αιτία του προβλήματος, το φάρμακο που χρησιμοποιείται και την ανταπόκριση του ασθενούς στην αγωγή, μπορεί να χρειαστούν από μία έως πολλαπλές εφαρμογές της θεραπείας, ώσπου να επιτευχθεί η σταθεροποίηση ή η βελτίωση της όρασης. 

Πότε θα είναι εμφανή τα αποτελέσματα;

Τα αποτελέσματα από την έγχυση anti-VEGF είναι σχετικά άμεσα. Εντός λίγων ημερών από την εφαρμογή της θεραπείας, ο ασθενής παρατηρεί σημαντική βελτίωση της όρασης. Είναι, όμως, κοινό χαρακτηριστικό στους περισσότερους ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με ενδοβολβικές ενέσεις anti-VEGF, η εμφάνιση διακυμάνσεων της όρασης κατά τη διάρκεια της ημέρας, μέχρι να επέλθει η πλήρης σταθεροποίηση της κατάστασης. Ο ασθενής παρακολουθείται σε μηνιαία βάση μέχρι τη σταθεροποίηση.